ΜΙΑΟΥΥΥ!!!

ΜΙΑΟΥΥΥ!!!

Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2015

ΤΟ ΛΑΣΠΟΛΟΥΤΡΟ



Όλοι λίγο πολύ έχουμε επισκεφτεί κάποιο σπα της περιοχής όπου μείναμε για διακοπές, να κάπως έτσι κλείσαμε με τη φίλη μου λασπόλουτρο στην Κρηνίδα που βρίσκεται ανάμεσα στην Καβάλα και τη Δράμα! Η δε φίλη μου είχε ξαναπάει και της φάνηκε ξεχωριστή και συνάμα θεραπευτική εμπειρία…

Ο χώρος σου έδινε την εντύπωση πως αν κάποιος ψάχνει την χαλάρωση και την ηρεμία βρέθηκε στην σωστή τοποθεσία.
Μάλιστα πήγαμε αργοπορημένες… αλλά  στην υποδοχή, οι γνωριμίες, μας εξασφάλισαν την είσοδο στο ιαματικό αυτό λουτρό…

Λίγο πριν βουτήξουμε στον «βούρκο» ενημερωθήκαμε πως έπρεπε να αποχωριστούμε τα αγαπημένα μας μαγιό, έτσι αφήσαμε τις ντροπές καταμέρους (τα μαγιό στα αποδυτήρια)… πέντε με έξι κεφάλια λουσμένα από λάσπη γύρισαν και κοίταξαν τις νέες αφίξεις… ο παραλληλισμός μου ότι θύμιζαν χελώνες δεν ήταν διόλου τυχαίος! μόνο τα μάτια τους ξεχώριζαν από μακριά!
Δειλά μπήκα και εγώ με τη φίλη…

Η λάσπη με έκανε να γίνομαι δυσκίνητη! Πολύτιμη βοήθεια ήταν τα σχοινιά που βρίσκονταν ανάμεσα μας… η ελπίδα όμως να βρεθούμε σε μέρος με ήλιο γιατί «έτσι έπρεπε» παρέμενε άκαρπη! Αφού ένα «θωρηκτό » είχε καταλάβει ένα μεγάλο κομμάτι της πισίνας… και τα έλεγε με την κολλητή της… που όπως άκουγα ήταν το 15ο μπάνιο τους..

Σιγά- σιγά  άρχισα να συνηθίζω την αίσθηση της λάσπης και να εξοικειώνομαι με το χώρο…
Η ντροπή υποχωρούσε καθώς δεν είχα να ανησυχώ για κάτι, εξάλλου όλες ήμασταν ολόιδιες και καλυμμένες  από  το ίδιο μαύρο  υλικό … Βρήκαμε και μια καλή θέση που μας έβλεπε ο ήλιος οπότε όλα καλά… Ξάφνου όμως την ηρεμία μου χάλασε μια τσιριχτή φωνή! «Σας ενημερώνω πως τα ντους κλείνουν σε δέκα λεπτά!!!» είπε.

Ένα τσούρμο από γυναίκες με βαριές …πολύ βαριές κινήσεις..σχεδόν ποδοπατώντας η μια την άλλη άρπαξαν από ένα σχοινί – βοηθό με σκοπό να πάνε στα ντους!

Και εκεί αρχίζει η αποθέωση!!

20 "αραπίνες" μπανιαριζόμασταν με απίστευτο ζήλο… η λάσπη έφευγε από πάνω μας και η γυμνή σάρκα έδινε και έπαιρνε! Η σκηνή δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από εκείνη με τους Εβραίους στους θαλάμους αερίων…

Το καλύτερο ήταν πως 2 ώρες αργότερα που επισκέφτηκα την τουαλέτα είχα κρατήσει λίγο από την ιαματική λάσπη… όχι σε κάποιο πλαστικό κουτάκι… ούτε στα αφτιά μου… ούτε καν στις μασχάλες μου… ΝΑΙ εκεί το φύλαξα στις άλλες εγκοπές!!! καλά καταλάβατε…

Καληνύχτα σας...


Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

ΜΗ ΜΠΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΤΡΕΛΟ!

Σήμερα η φίλη Νατάσσα με περίμενε στην Αριστοτέλους...από την αγωνία μου μήπως και ξέχασε το ραντεβού μας και κατά την διάρκεια της διαδρομής Σταθμός - Αριστοτέλους το κινητό μου πήρε φωτιά στις εξερχόμενες κλησεις! 6 ήταν ο απολογισμός μέχρι να την δω από μακριά να στέκεται , να με περιμένει, και με αγωνία να αναφωνεί για τον μέγα αριθμό των αναπάντητων!!!

Μετά από λίγο μου εξιστόρησε την δική της ιστορία...στο περίπτερο και καθώς περίμενε τη σειρά της μια κυρία με σορτσάκι και κοτσίδα ξέσαλη, με τσιγάρο στο χέρι και περίεργη  συμπεριφορά ήθελε να αγοράσει έναν αναπτήρα...η φίλη μου που καθόταν από πίσω άκουσε τον εξής διάλογο:

Κυρία: δυο ευρώ δεν σου ‘δωσα?

Περιπτερού : ναι δεν σας έδωσα το ευρώ?? Γι’ αυτό καμία φορά λέω να μην τα αφήνετε στο πλαστικό αλλά να τα δίνεται κατευθείαν στο χέρι...

Γυρίζει η τρελή κυρία τότε στην φίλη μου και της λέει: Εσύ το πήρες?

Ορίστε?λέει η φίλη μου

Για κάτσε να δω λέει η τρελή κυρία και αρχίζει να ανοίγει την παλάμη της Νατάσας...

Εγώ ήρθα να αγοράσω τσιγάρα λέει η φίλη μου...

Έλα κοπέλα μου λέει η περιπτερού...και η Νατάσα  πηγαίνει να πληρώσει...

η τρελή κυρία ακόμη ήταν εκεί και περίμενε τα ρέστα της...


Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

ΓΙΝΕ ΚΑΙ ΕΣΥ ΑΝΑΔΟΧΟΣ ΓΑΜΠΡΟΣ

ΓΙΝΕ ΚΑΙ ΕΣΥ ΑΝΑΔΟΧΟΣ ΓΑΜΠΡΟΣ


Έλληνα της διασποράς, της μετανάστευσης της ξενιτιάς τώρα Μπορείς  να γίνεις και εσύ ανάδοχος γαμπρός...Yιοθέτησε την δική σου νύφη, δίνοντας μόλις το συμβολικό ποσό των 50 ευρώ το μήνα...στην χώρα μας η νύφη μόνο με  δυο ευρώ  μπορεί να αγοράσει ένα γάλα 2 λίτρων, ένα πακέτο μακαρόνια , ένα ζευγάρι κάλτσες από τη λαϊκή, καλλυντικά προσώπου από τα ένα ευρώ μαγαζιά, και τόσα αλλά είδη που χωρίς τη δική σου συμβολή θα ήταν αδύνατο!


Επόμενη προσφορά που δεν πρέπει να χάσεις...είναι η εξής:
Με μόλις 22.33 λεπτά τη βδομάδα και έχεις εξασφαλίσει το χαράτσι της Δέη για έναν ολόκληρο μήνα!

μην περιμένεις άλλο υπάρχουν τόσα και τόσα κορίτσια στην πατρίδα σου που με τα ευρώ σου μπορείς να τα κάνεις να ελπίζουν σε ένα καλύτερο αύριο...


Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2012

ΕΠΕΣΤΡΕΨΑ!!

Επέστρεψα...

Ύστερα από πάρα πολύ καιρό και μετά από τόσους μήνες και χρόνια τελικά επέστρεψα πάλι στο ίδιο μου μπλογκ αυτό που κάποια στιγμή είχα αγαπήσει και ήταν η συντροφιά μου τις νύχτες, τα απογεύματα, τα πρωινά μου...

Δεν θέλω να σας κουράσω με αμπελοφιλοσοφίες!

Θέλω να υποσχεθώ πως θα τα λέμε από εδώ και πέρα μεταξύ μας...
πως θα είμαι πιο συνεπής στις αναρτήσεις μου...
Και τέλος πως χαίρομαι πάρα πολύ που και πάλι επέστρεψε η όρεξη μου για γράψιμο!!!

Σας φιλώ καλή μου αρχή και πάλι!!!

Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2008

ΜΑΛΛΙΑ ΚΟΥΒΑΡΙΑ

Εμείς τα κορίτσια ουκ ολίγες φορές έχουμε πειραματιστεί με τα μαλλιά μας.
Κάποιες ίσως κάναμε τα πρώτα δειλά μας βήματα από το γυμνάσιο όπως η αρχοντιά μου, που παρασυρόμενη από την μόδα της εποχής κοκκίνισα τα δυο μπροστινά μου τσουλούφια....Δεν λέω μου πήγαιναν γάντι και γλύκαιναν αρκετά το εφηβικό μου προσωπάκι...αλλά κάτι τους έλειπε...Η Φώφη και η Τίνα οι δημοφιλείς του σχολείου τα είχαν ξανθά και 'γω σαν τρελό και αλλοπαρμένο που ήμουν νόμιζα πως αν έκανα ότι και εκείνες θα γινόμουν η σουπερ γκόμενα...έτσι ύστερα από παρότρυνση και συμβουλές της θειας κομμώτριας πήρα μια δόση οξυζενέ και την πέρασα στα δυο μπροστινά μου τσουλούφια...εκείνα τα κόκκινα που λέγαμε...πέντε λεπτά ήταν οι οδηγίες, τόσο χρόνο χρειαζόταν για να ανοίξουν τα έρμα...με το χρονόμετρο στο χέρι κοιταζόμουν ξανά και ξανά στον καθρέφτη για να δω την μεγάλη αλλαγή...αλλά εκείνα πεισματικά επέμεναν σε εκείνο το κόκκινο που δεν συμβάδιζε πλέον και τόσο με την εποχή...τα άφησα άλλα πέντε λεπτάκια πάλι...
Με το άγχος του χρόνου πηγαινοερχόμουν στον καθρέπτη και με χάζευα ονειροπολώντας με για την μεγάλη αλλαγή...Το αγαπημένο μου έργο είχε μόλις αρχίσει και η αγωνία από το χθεσινό επεισόδιο ήταν τόσο μεγάλη που με έκανε να στρογγυλοκαθίσω λίγο παραπάνω στον καναπέ μου και να αφήσω το οξυζενέ να κάνει την "δουλειά" του...ξάφνου συνειδητοποιώντας πως η ώρα είχε περάσει και μην έχοντας εικόνα του πως είχα γίνει έτρεξα πανικόβλητη στον καθρέφτη να δω τα αποτελέσματα....

Την θέση των δυο κόκκινων τσουλουφιών μου πλέον είχαν πάρει δυο λευκές τούφες όπως εκείνες του μικρού μου πόνι που ακόμα φύλαγα στο καλάθι με τα υπόλοιπα παιχνίδια...το μέχρι τότε γλυκό μου προσωπάκι πλέον φάνταζε με εκείνο μιας γριάς που ξέχασε να γεράσει...άρχισα να κάνω συνειρμούς εμένα να παρουσιάζω εκπομπές, καθώς το νέο μου λουκ δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από εκείνο της Παναγιόταρεας και του Αυτιά...

Για καλή μου τύχη στο ντουλάπι της τουαλέτας μια καστανή βαφή βρισκόταν να με επαναφέρει στην τάξη και να μου υπενθυμίσει πως σαν την φυσική ομορφιά Δεν υπάρχει!

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2008

ΠΑΙΔΙΑ...ΒΙΟΛΙΑ...

Θες η τύχη; η μοίρα; Είναι εκείνη που σε φέρνει παρούσα την κατάλληλη στιγμή και ευγνωμονείς τον ύψιστο!
Σήμερα λοιπόν, ύστερα από την καθιερωμένη βόλτα του σκύλου βγήκα να αφήσω κάτι μανταλάκια που μου είχαν πέσει στο πίσω μπαλκόνι...ξαφνικά βλέπω δυο πιτσιρικάδες, ζήτημα να ‘ταν δώδεκα χρονών, με ένα σχοινί στα χέρια...θεέ και κύριε σκέφτηκα τι πάνε να κάνουν τα άτιμα....κοντοστάθηκα για λίγο και συνειδητοποίησα πως ο πιο λεπτός είχε δέσει τον χοντρούλη από την μέση, με σκοπό να τον κατεβάσει, άκου τώρα, στο εσωτερικό ενός χαμόσπιτου του οποίου έλειπε η οροφή... «βρε!» τους φωνάζω... «τι πάτε να κάνετε...»
«Τίποτα» λέει ο αδύνατος «δοκιμάζουμε το σχοινί» .... «θα με ρίξει κάτω να πάρω την μπάλα» του ξέφυγε του χοντρούλη... «σκάσε ρε βλάκα» λέει ο άλλος...

Κοίτα τι σκαρφίστηκαν τα αθεόφοβα δηλαδή...και καλά να ρίξει ο ένας τον άλλο στην τρύπα και αν πιθανόν γλιστρούσε ο άλλος να τον τραβούσε...την πιθανή εκδοχή να του ‘βγαζε ότι είχε φάει για πρωινό ο χοντρός ούτε που την σκέφτηκαν!
Αχ τι να πω...παιδιά!

Ευτυχώς δεν τα άκουσα να παίζουν με καμιά μπάλα από τότε...

Βασικά δεν τ’ άκουσα να παίζουν γενικώς…

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2008

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ!!

Και όμως επέστρεψα...δηλαδή για την ακρίβεια η έμπνευση επέστρεψε καθώς με είχε εγκαταλείψει και εκείνη με την σειρά της για να πάει διακοπές....

Η αλήθεια είναι πως κάπου πρέπει να κάνουμε και μια παύση...παύση από την καθημερινότητα, την ρουτίνα, την βαρεμάρα που μας δέρνει...γενικά να κάνουμε πράξη αυτό που κυριολεκτικά σημαίνει και η λέξη διακοπές...δηλαδή...διακόπτω. Και όταν εννοούμε διακόπτω εννοώ οτιδήποτε κάνουμε μέχρι τώρα...μια αποτοξίνωση από τα πάντα!

Θα μου λέτε τι τρέλες είναι αυτές που λέω...και πως μάλλον οι διακοπές δεν μου έκαναν τελικά και τόσο καλό...αλλά η αλήθεια είναι πως και φέτος όχι μόνο διακοπή δεν έκανα από τα πάντα αλλά, αντιθέτως πρόσθεσα και περισσότερη κούραση στην καθημερινότητα μου!

Θα αναρωτιέστε τι εννοώ....Φέτος λοιπόν προορισμός μας ήταν η Κέρκυρα! ύστερα από την μεγάλη διαφήμιση που έγινε από τον «καφέ με την Ελένη» και τόσους άλλους σταθμούς, Ε! δεν το άντεξα η γυναίκα την έπαθα την πλύση εγκεφάλου μου!

Και η Κέρκυρα έτσι και η Κέρκυρα αλλιώς... με το πράσινο με τα όμορφα αξιοθέατα....και φυσικά η Κέρκυρα είναι πανέμορφη όπως και τα υπόλοιπα νησιά μας αλλά έχει και αυτή το μικρό της ψεγάδι....τι εννοώ; το κυκλοφοριακό! είτε βρίσκεσαι στην Εγνατία της Θεσσαλονίκης είτε στον κεντρικό της Κέρκυρας ένα και το αυτό!

Εκτός από τα παραπάνω είχαμε όμως και ένα ακόμη πρόβλημα...γι’ αυτό βέβαια δεν ευθύνεται κανένας άλλος παρά εμείς οι ίδιοι, καθώς για τις διακοπές μας φροντίσαμε να αγοράσουμε ένα τελευταίας τεχνολογίας gps!

Στην αρχή του ταξιδιού η φωνή της κοπέλας μας φαινόταν αρκετά ευχάριστη! μάλιστα της είχαμε βγάλει και όνομα, της απαντούσαμε σε κάθε της συμβουλή και εκτελούσαμε τις εντολές της στωικά και με προσήλωση! Στο τέλος βέβαια του ταξιδιού όχι μόνο να την ακούω δεν ήθελα αλλά είμαι σίγουρη πως αν ανακάλυπτα που κρυβόταν τόσο καιρό θα έτρωγε πολλές μπάτσες από μένα...

Ξεκινήσαμε λοιπόν το ταξίδι μας από Θεσσαλονίκη με προορισμό το λιμάνι της Ηγουμενίτσας! Όλα έβαιναν καλώς! Μια ευθεία είχαμε να διανύσουμε εξάλλου.. αλλά μάλλον στην πορεία κάπου το χάσαμε...λίγο οι συμβουλές της δεσποινίδας, λίγο η ατυχία που μας δέρνει...και έτσι βρεθήκαμε να διανύουμε επί μια ώρα σχεδόν ένα δρόμο όλο στροφές που στο διάβα μας συναντούσαμε κάθε λογής νταλίκα και φορτηγό... μάλιστα για μια στιγμή του ταξιδιού θεώρησα πως αντί της πόλης Ηγουμενίτσας θα μας έστελνε σε κανένα ομώνυμο μοναστήρι στα κατσάβραχα καθώς μέχρι εκεί είχε φτάσει η αφεντιά μας! κρίμα που δεν άναψα κανένα κεράκι θα μου πείτε...τόσο δρόμο....αλλά τα νεύρα μου είχαν φτάσει ως εκεί που δεν παίρνει και το μόνο που ευχόμουν ήταν να φτάσουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα στον προορισμό μας...

Μόλις πατήσαμε το πόδι μας στην Κέρκυρα δόξασα τον ύψιστο, πήρα μια βαθειά ανάσα και συνεχίσαμε την διαδρομή μας...αλλά κάθε μέρα ήταν εκείνη εκεί να μου υπενθυμίζει πως έχει το πάνω χέρι...πως τα ξέρει όλα και πως θα με κάνει κουμάντο!


Ότι μέρος υπάρχει και δεν έχει ανακαλυφθεί από τους ντόπιους του νησιού ε, εγώ είχα την τιμή να γνωρίσω!


Ραχούλα ραχούλα σου λέω την γύρισα την Κέρκυρα! Στο κέντρο της λέγαμε, στο κέντρο μέσω καβάλας μας έστελνε!


Το καλύτερο βέβαια το αφήνω για το τέλος! Λίγο πριν φτάσουμε Ηγουμενίτσα από τον γνωστό κωλόδρομο ξαφνικά και ενώ το 'χουμε πάρει απόφαση πως το κατσάβραχο θα το φάμε με το κουτάλι για πολύ ακόμα, βρισκόμαστε σε αδιέξοδο! και τι αδιέξοδο! ένα κομμάτι της νέας Εγνατίας οδού βρισκόταν μπροστά μας έτοιμο προς εξερεύνηση!! Τι φαγάνες προσπεράσαμε, τι τρακτέρ, τι εργάτες με κασμάδες στο χέρι συναντήσαμε, μέχρι και τούνελ (ένα για την ακρίβεια) με σβησμένα φώτα διασχίσαμε οι έρμοι για να ενημερωθούμε στο τέλος πως είμαστε παράνομοι, και πως θα συνεχίσουμε τον δρόμο με δική μας ευθύνη!


Μια η Lara Croft και 'γω ένα πράγμα!